Pag-uwi mula sa huling shift sa ospital, nagulat si Lan nang makita ang kanyang asawa na yakap-yakap ang ibang babae at mahimbing na natutulog. Tahimik siyang kumuha ng upuan at umupo, naghihintay… at ang kinalabasan ay nakaka-satisfy.

Pumasok si Lan sa kanilang bahay sa Quezon City, ang kanyang high heels ay maingat na kumakatok sa sahig na kahoy. Sampung oras na ng gabi, ngunit kakaiba ang katahimikan sa paligid. Pagkatapos ng mahabang shift sa ospital, pagod siya pero pinilit pa rin niyang ngumiti. Ngayon ang ika-sampung anibersaryo nila ng kasal, at may espesyal na regalo siyang inihanda para sa asawa — isang relo na may ukit na pangalan nila.

Ngunit ang katahimikan sa bahay ay nagpahinto sa kanya. Walang tunog ng TV, walang tawag mula kay Nam mula sa kusina, tanging kakaibang pakiramdam ng kaba ang pumapasok sa kanyang puso. Ibinalik niya ang bag sa sahig, inalis ang kanyang jacket, at dahan-dahang umakyat sa hagdan.

Ang pinto ng kanilang silid-tulugan ay bahagyang nakabukas, ang malamyos na ilaw na dilaw ay bahagyang sumisilip palabas. Dahan-dahan niyang itulak ang pinto, at ang tanawin sa kanyang harapan ay tila huminto ang kanyang puso. Ang kanyang asawa, si Nam, ay nakahiga sa kama, mahigpit na niyayakap ang isang babaeng hindi niya kilala…

Si Lan ay nakatayo sa pintuan, hindi makapaniwala sa nakikita niya. Ang puso niya ay bumibilis, at ang kanyang isip ay nagtataka kung paano niya haharapin ang eksenang ito. Ngunit sa halip na sumigaw o umiyak, dahan-dahan siyang umupo sa isang maliit na upuan sa tabi ng pinto, pinipilit kontrolin ang emosyon.

Si Nam, abala sa yakap ng babae, ay tila walang kamalay-malay sa paligid. Sa tabi ng kama, may mga basag na bote ng alak at mga litid ng kandila — tila isang gabi ng kasiyahan na hindi kasama si Lan. Ngunit sa halip na galit, may kakaibang kalmadong determinasyon si Lan sa mga mata.

Dumako ang kanyang tingin sa relo na kanyang dinala para sa anibersaryo. Isang ngiti ang lumabas sa kanyang labi, malamig at matatag. Alam niya ang kanyang gagawin. Hindi siya magwawala sa galit, ngunit magpapakita siya ng isang leksyon na hindi malilimutan.

“Nam,” mahinang tawag ni Lan, ngunit malinaw at matatag.

Nagulat si Nam, bumaling sa kanya. Ang babae sa kama ay biglang tumayo, at sa isang iglap ay tumakbo palabas ng silid, naiwan sa pagkabigla.

“Alam mo ba kung gaano katagal kitang pinaglaban?” tanong ni Lan, habang unti-unting nilalapit ang relo sa harap ni Nam. “Sampung taon. Sampung taon ng pagmamahal at pagtitiwala. At ngayon, kailangan mong harapin ang iyong ginawa.”

Ibinaba ni Lan ang relo sa kama, at sa ilalim ng ilaw, makikita si Nam na parang bata, nahihiya at natatakot. Hindi ito ang inaasahan niya — isang asawa na tahimik at malungkot, hindi galit o sigaw.

Sa huli, si Lan ay lumabas ng silid, iniwan si Nam sa kanyang sariling konsensya. Sa labas, hinawakan niya ang malamig na hangin ng gabi sa Quezon City, at sa bawat hakbang, naramdaman niya ang lakas ng sariling desisyon. Hindi siya nawalan — siya ang nanalo sa katahimikan, sa dignidad, at sa pagmamahal sa sarili.