Tanghaling tapat. Tirik na tirik ang araw sa covered court ng Barangay Maligaya.

Mahaba ang pila ng mga residente para sa Cash Assistance at Grocery Packs.

Sa dulo ng pila, nakatayo si Lola Pacing.

Otsenta anyos na siya, ugod-ugod, at nakasandal lamang sa kanyang tungkod. Puting-puti na ang buhok at nanginginig ang mga kamay dahil sa gutom at Parkinson’s disease.

Nang siya na ang nasa unahan, hinarap siya ni Kapitan Brando.

Kilala ito bilang mapaghiganti at traditional politician. May hawak siyang listahan ng mga botante.

“Pacing dela Cruz…” basa ni Kapitan habang hinahanap ang pangalan.

Bigla siyang tumigil. Tiningnan niya si Lola Pacing nang masama.

“Lola, wala kayo sa listahan,” malamig na sabi ni Kapitan.

“Ho? Kapitan, senior citizen po ako. PWD pa. Wala na po akong makain,” pakiusap ni Lola Pacing.

“Saka ang sabi sa balita, lahat ng mahihirap, kasali.”

“Lahat ng mahihirap na kakampi,” diin ni Kapitan Brando.

“Tanda ko ang mukha mo. Nung eleksyon, nakita kitang naka–t-shirt ng kalaban ko. Doon ka humingi ng bigas! ‘Wag dito!”

“Kapitan, gamot lang po…” naluha si Lola Pacing.

“NEXT!” sigaw ni Kapitan.

“Guard, alisin niyo ’to sa pila. Nakaka-abala!”

Hinawakan ng tanod si Lola Pacing at dinala sa gilid ng court.

Umiiyak ang matanda—gutom, mahina, at hiyang-hiya sa harap ng mga kapitbahay.

Biglang…

DUG–DUG–DUG–DUG–DUG!

Isang malakas na ugong ang narinig mula sa himpapawid. Lumakas ang hangin. Nagliparan ang tolda at mga plastic chair.

Isang makintab na helicopter ang bumaba mismo sa gitna ng basketball court.

Natigil ang distribution ng ayuda. Nagtinginan ang lahat.

“Wow! May VIP!” sigaw ni Kapitan Brando.

“Baka si Governor! O Congressman! Bilis, ayusin ang red carpet!”

Inayos ni Kapitan ang kanyang polo shirt. Naglagay ng gel sa buhok. Sinalubong niya ang helicopter habang umiikot pa ang elisi.

Bumukas ang pinto ng helicopter.

Bumaba ang isang lalaking naka-shades, naka-puting long sleeves, at may dalang awtoridad na kilala ng buong Pilipinas.

Si Senator Alejandro, ang Senate President at kilalang tagapagtanggol ng mahihirap.

Nanlaki ang mata ni Kapitan Brando.

“S-Senator Alejandro?!”

“Hulog ng langit! Dadagdagan ang pondo ko!”

Tumakbo si Kapitan palapit, nakalahad ang kamay.

“Senator! Good afternoon po! Welcome po sa Barangay Maligaya! Ako po si Kapitan Brando—”

Nilampasan siya ng Senador.

Hindi man lang tinignan ang kamay ni Kapitan. Dire-diretso ang lakad niya, nakapako ang tingin sa isang sulok ng court—kung saan nakaupo ang isang matandang umiiyak.

Namutla si Kapitan.

“S-Sir?”

Lumapit si Senator Alejandro kay Lola Pacing.

Sa gulat ng lahat, lumuhod ang makapangyarihang Senador sa sementadong sahig. Kinuha niya ang maruming kamay ng matanda at idinikit sa kanyang noo.

Nag-mano ang Senador.

“Yaya Pacing…” basag ang boses sa emosyon.

Nag-angat ng tingin si Lola Pacing. Hinimas niya ang mukha ng Senador.

“Alejandro? Al… ikaw ba ’yan? Ang alaga ko?”

“Opo, Yaya. Ako po,” sagot ng Senador.

“Ang tagal ko kayong hinanap. Simula nung umalis kayo sa amin nung bata ako, hindi ako tumigil kakahanap sa inyo.”

Tumayo ang Senador at inalalayan ang matanda.

Humarap siya kay Kapitan Brando na nanginginig na sa takot.

“Senator… k-kilala niyo po siya?” utal ni Kapitan.

Dumilim ang mukha ng Senador. Tinanggal niya ang kanyang shades.

“Ang matandang ’yan,” turo niya kay Lola Pacing,

“siya ang nagpalaki sa akin. Siya ang nagturo sa akin maging mabuting tao. Siya ang dahilan kung bakit ako naging Senador.”

Lumapit ang Senador kay Kapitan.

“Nakita ko mula sa ere kung paano mo siya itinaboy. Kung paano mo pinagdamutan ang taong nagpalaki sa akin.”

“S-Sir… hindi po… akala ko po kasi—”

“Akala mo ano?!” galit na sigaw ng Senador.

“Na dahil mahirap siya, wala siyang kakampi? Ang ayuda ay pera ng bayan, hindi pera ng kampanya mo!”

Kinuha ng Senador ang radyo ng kanyang Chief of Security.

“Tumawag kayo ng DILG. I-audit ang barangay na ’to ngayon din. Sampahan siya ng kasong Graft, Corruption, at Abuse of Authority. Suspendihin siya immediately.”

“’Wag po, Senator! Maawa po kayo!” lumuhod si Kapitan Brando, umiiyak.

“Doon ka humingi ng awa sa presinto,” malamig na sagot ng Senador.

Binalikan ng Senador si Lola Pacing.

“Yaya, halika na. Hindi na kayo titira sa barung-barong. Uuwi na tayo. Aalagaan ko kayo gaya ng pag-alaga niyo sa akin noon.”

Isinakay niya si Lola Pacing sa helicopter.

Habang lumilipad palayo ang helicopter, naiwan si Kapitan Brando sa court—

tanggal sa pwesto, hiyang-hiya sa mga tao, at nagsisisi kung bakit niya pinagkaitan ng awa ang isang matandang may pinakamalakas palang kakampi sa bansa.