Nagmamadali si Mr. Rico Valdes. Isa siyang bagong Regional Manager ng isang malaking kumpanya ng Real Estate. Bata pa, ambisyoso, pero kilala sa pagiging mainitin ang ulo.

“Late na ako! Late na ako sa meeting kasama ang Chairman!” sigaw niya habang hinihintay ang company car na susundo sa kanya.

Dumating ang isang itim na sedan. Ang nagmamaneho ay si Mang Tasyo—isang matandang driver na puti na ang buhok at medyo kuba na. Mabagal itong kumilos.

“Ano ba ‘yan! Ang tagal!” bulyaw ni Rico pagkasakay niya sa likod.

“Manong, bilisan mo! Sa Grand Summit Tower. May presentation ako sa may-ari ng kumpanya. Kapag na-late ako, lagot ka sa akin!”

“Opo, Sir. Pasensya na po, sumasakit lang ang tuhod ko,” mahinahong sagot ni Mang Tasyo.

Habang nasa daan, nakatingin si Rico sa kanyang relo. Lalo siyang naiirita sa bagal ng takbo.

Pagdating sa isang intersection, imbes na kumaliwa kung saan ang shortcut, kumanan si Mang Tasyo.

Sumabog sa galit si Rico.

“Tanga ka ba?!” sigaw niya sabay palo sa sandalan ng upuan ng driver.

“Sinabi nang nagmamadali ako eh! Bakit ka lumiko doon? Napaka-bobo naman! Kaya ka hanggang driver lang eh, wala kang diskarte sa buhay!”

Nanahimik si Mang Tasyo. Humigpit ang hawak niya sa manibela.

“Sir, may aksidente po sa kabila. Barado ang daan. Mas mabilis po dito kahit malayo nang kaunti.”

“Huwag mo akong turuan!” dinuro ni Rico ang matanda mula sa rearview mirror.

“Ako ang Manager, ikaw driver lang! Alam mo ba kung magkano ang kinikita ko sa isang oras? Mas mahal pa sa buhay mo! Pagdating natin, sisiguraduhin kong matatanggal ka. Tanda-tanda mo na, pabigat ka na lang!”

Buong byahe ay inalipusta ni Rico ang matanda. Tinawag itong inutil, patay-gutom, at walang pinag-aralan. Si Mang Tasyo ay tahimik lang na lumuluha habang nakatutok sa daan.

Nakarating sila sa Grand Summit Tower nang saktong oras dahil sa ginawang detour ni Mang Tasyo.

Pagkababa ni Rico, naghagis siya ng dalawang daan sa mukha ni Mang Tasyo.

“Oh! Keep the change. Pang-kape mo para magising ‘yang utak mo. Huwag ka nang magpapakita sa akin bukas!”

Pumasok si Rico sa building, inayos ang kanyang mamahaling suit, at sumakay ng elevator papuntang Penthouse. Ito ang unang pagkakataon na makikilala niya ang misteryosong Chairman ng kumpanya, si Mr. Anastacio Sy, na kilala sa pagiging simple nito at hindi pagpapakita sa publiko.

Pagpasok niya sa Boardroom, nandoon na ang Board of Directors. Lahat sila ay seryoso.

“Good morning, gentlemen,” bati ni Rico, puno ng kumpyansa.

“Ready na po ako for the presentation. Hinihintay na lang po natin si Chairman Sy.”

Tumingin sa kanya ang Vice President.

“Mr. Valdes, nandito na ang Chairman. Kasabay mo lang dumating.”

Nagtaka si Rico.

“Po? Wala naman po akong kasabay sa elevator…”

Biglang bumukas ang pinto ng Boardroom.

Pumasok ang isang lalaki. Nakasuot ng simpleng polo barong, pero ang tindig ay may awtoridad. Hawak niya ang susi ng kotse.

Nanlaki ang mata ni Rico. Nanlamig ang buong katawan niya. Parang gusto niyang lamunin ng lupa.

Ang pumasok ay si Mang Tasyo.

Hindi ito yumuko. Dire-diretso itong naglakad papunta sa kabisera ng mesa—ang upuan ng Chairman.

“Good morning, Chairman,” sabay-sabay na bati ng mga Directors.

Dahan-dahang lumingon si Mang Tasyo kay Rico. Ang maamong mukha ng driver kanina ay napalitan ng isang seryoso at matalim na tingin ng isang bilyonaryo.

“M-manong Driver?” nauutal na bulong ni Rico.

“Mr. Valdes,” baritong boses ni Mang Tasyo.

“Ako si Anastacio Sy. Gusto kong i-drive ang mga bagong Manager ko para makita ko ang tunay nilang ugali kapag walang nakatingin na boss. Kasi naniniwala ako na kung paano mo tratuhin ang pinakamababa, ganun din ang pagkatao mo.”

Inilapag ni Mang Tasyo ang dalawang daang piso sa mesa—ang perang hinagis ni Rico sa mukha n
iya kanina.

“Ibabalik ko ‘to sa’yo. Hindi ko kailangan ng tip mo. Ang kailangan ng kumpanyang ito ay lider na may puso at respeto, hindi ‘yung naninigaw ng matanda at nanghahamak ng marangal na trabaho.”

“Sir… Chairman… Patawad po! H-hindi ko po alam…” lumuhod si Rico, nanginginig sa takot at hiya.

“Tama ako ng dinaanan kanina, Mr. Valdes. Iniwas kita sa traffic,” madiing sabi ni Mang Tasyo.

“Pero ngayon, ikaw ang nagkamali ng ruta. At sa rutang pinili mo… end of the road ka na.”

Tumingin si Mang Tasyo sa HR Director.

“You know what to do. Get him out of my building.”

Walang nagawa si Rico kundi umiyak habang kinakaladkad palabas ng security. Habang nasa lobby, nakita siya ng ibang empleyado na pinagtitinginan siya.

Naiwan si Mang Tasyo sa Boardroom, tiningnan ang kanyang mga empleyado.

“Tandaan niyo,” paalala niya.

“Ang tunay na kapangyarihan ay wala sa posisyon o sa laki ng sweldo. Nasa respeto ‘yan sa kapwa tao. Dismissed.”