Maagang-maaga pa lang, nakaupo na si Aling Gloria sa harap ng bahay, hawak ang cellphone at tinatawagan ang mga kaibigan niya sa samahan ng mga retirado.
— “Mga mare, punta kayo dito sa tanghali ha? Matagal na tayong ’di nagsasalo-salo.”

Pagkababa ng tawag, tinawag niya ang manugang niyang si Liza.
— “Liza, may mga bisita ako mamaya. Magluto ka ng masarap na tanghalian ha.”

Sabay kuha ni Aling Gloria ng isang gusot na ₱100, iniabot iyon kay Liza.
— “’Yan lang ang pera ko. Huwag kang mag-aksaya. Bumili ka ng kung anong kaya niyan.”

Tahimik na tinanggap ni Liza ang pera.
— “Opo, Nay.”

Hindi man lang tumingin si Liza sa biyenan, ngunit halata sa kanyang mga mata ang lungkot na matagal na niyang tinatago.

Napatingin si Aling Gloria sa kanya at malamig na sabi:
— “’Wag kang magmukmok ha. Tandaan mo, bahay ko ’to. Kung gusto mong magpakasosyalan sa ulam, gumastos ka ng sarili mong pera.”

Tahimik lang si Liza. Kinuha niya ang bayong at lumabas papuntang palengke.
Ngunit sa kanyang isipan, may bagong apoy na nagsimulang sumiklab.

Ilang taon na siyang nagtitiis—ngayon, panahon na para ipakita sa lahat kung sino talaga si Aling Gloria…

Pagdating ni Liza sa palengke, kinuha niya ang ₱100, tiningnan sandali, at ngumiti nang mapait.
“Isang daan? Ni’tong panahon na ’to, kulang pa sa sibuyas,” bulong niya.

Pero sa halip na umuwi nang walang dala, dumiretso siya sa tindahan ng bigas at bumili ng isang kilong pinakamasmurang bigas. Ang natira, binili niya ng tatlong itlog at dalawang pirasong tuyo.
Pag-uwi, tahimik niyang sinimulan ang pagluluto.

Samantala, abala si Aling Gloria sa pag-aayos ng mesa. Dumating na ang mga bisita—mga dating kasamahan niya sa munisipyo.
— “Naku, mga mare, tiyak magugustuhan n’yo ang luto ng manugang ko! Marunong ’yan, kahit minsan matigas ang ulo.”
Sabay tawa, na ikinatawa rin ng mga bisita.

Maya-maya, lumabas si Liza mula sa kusina, bitbit ang isang tray.
Nakangiti siya, marahang inilapag ang mganilutong pagkain sa mesa.

Lahat ay napatingin.
Sa mesa: isang malaking kawali ng lugaw, tatlong hiwa ng tuyo, at nilagang itlog na hati sa dalawa.

Tahimik ang lahat.
Tumingin si Aling Gloria kay Liza, namumula sa inis.
— “Ano ’to? Ito lang? Nakakahiya sa mga bisita ko!”

Ngumiti si Liza, kalmado:
— “’Yan po ang kaya ng ₱100 n’yo, Nay. Sabi n’yo po, huwag mag-aksaya. Kaya’t sinunod ko lang.”

Napatingin ang mga bisita, nagkatinginan. Isa sa kanila, si Aling Berta, mahina ngunit malinaw ang sabi:
— “Gloria, ₱100 lang binigay mo? Diyos ko, ni pamasahe, kulang pa ’yon!”

Namula si Aling Gloria, hindi makapagsalita.
Si Liza naman, tahimik lang, pero sa unang pagkakataon, kita sa mukha niya ang tahimik na tagumpay ng isang matagal nang pinagtitimpiang puso.

Habang nag-uusap ang mga bisita, dahan-dahang inilabas ni Liza ang isang malaking plato na may tinakpan na tuwalya.
— “Nay, bisita… gusto niyo po ba ng dessert?”

Dahan-dahan niyang tinanggal ang tuwalya.

Lahat biglang napahinto.

Sa ilalim: isang maliit na basket ng mamahaling tsokolate at imported na kendi…
Ngunit may nakalagay na maliit na note:
“Para sa mga bisitang naghihintay ng marangyang handa, ₱100 lang ang budget.”

Tumahimik ang lahat.
Biglang naalala ni Aling Gloria: lahat ng mahal niyang tsokolate at mga delicacy… naitabi niya lang sa bahay, hindi niya inihanda kahit sa mga bisita.

Isa sa bisita, si Aling Berta, nagbiro nang may halong galit at tawa:
— “Ang luto ng manugang mo, mas may kwenta pa sa pera mo, Gloria!”

Namula si Aling Gloria, hindi makapagsalita.
Si Liza, nakangiti lang, tahimik, pero malinaw: ito ang unang pagkakataon na siya ang nagpakita ng kapangyarihan—walang sigawan, walang iyakan, puro taktika lang.

Moral twist: Minsan, ang pinakamatibay na lakas ay hindi sa galit, kundi sa tahimik na diskarte at tiyaga.

Caption-style TikTok ending:

“₱100 lang. Pero lesson for life: huwag maliitin ang taong matagal nang nagtiis… 💥🔥 #ManugangGoals #ShockingTruth #Karma”