PINAPILI NG BABAE ANG NOBYO: “AKO O ANG NANAY MONG MAY SAKIT?” — AT GUSTO NIYANG LUMUBOG SA LUPA NANG PILIIN NG LALAKI ANG INA AT IWAN SIYA SA ALTAR

Engrande ang kasal nina Carlo at Roxanne.

Manila Cathedral ang simbahan, puno ng fresh flowers ang aisle, at ang gown ni Roxanne ay gawa ng sikat na designer na nagkakahalaga ng kalahating milyon.

Si Roxanne ay isang perfectionist.

Gusto niya, lahat ay ayon sa plano.

Walang mali.

Walang dungis.

Sa kabilang banda, si Carlo ay simple lang.

Ang tanging hiling niya ay nandoon ang kanyang Nanay Elena.

May sakit na Alzheimer’s ang nanay niya, naka-wheelchair, at minsan ay hindi na nakakakilala.

Habang naghihintay ang lahat sa altar, nagsimula ang seremonya.

Tahimik at sagrado.

Pero sa kalagitnaan ng misa, biglang inatake ng ubo si Nanay Elena.

Uhu! Uhu! Uhu!

Dahil sa panginginig ng kamay, nabitawan ni Nanay Elena ang hawak niyang water tumbler.

BLAG!

Tumapon ang tubig sa red carpet.

Gumulong ang tumbler at lumikha ng ingay.

Nagsimulang umiyak si Nanay Elena sa gulat at hiya, parang bata.

“S-sorry… sorry…”

Natigil ang pari.

Napalingon ang lahat.

Namula sa galit si Roxanne.

Nasa harap na sila ng altar noon.

“Cut!” sigaw ni Roxanne, akala mo nasa shooting.

“Stop the wedding!”

“Roxanne, huminahon ka. Aksidente lang ’yun,” bulong ni Carlo, hawak ang kamay ng nobya.

“Aksidente?! Sinisira niya ang video ko! Sinisira niya ang moment ko!” bulyaw ni Roxanne.

Humarap siya sa mga coordinator.

“Ilabas niyo nga ang matandang ’yan! Nakaka-distract! Ilagay niyo muna sa van o sa labas ng simbahan!”

Nagulat si Carlo.

“Roxanne! Nanay ko ’yan! May sakit siya!”

Humarap si Roxanne kay Carlo.

Nanggigigil.

“Pagod na ako, Carlo! Lagi na lang intindihin si Nanay! Sa engagement party, nagkalat siya. Sa prenup shoot, epal siya sa picture. Ngayon pati sa kasal?!”

Dinuro ni Roxanne ang mukha ni Carlo sa harap ng daan-daang bisita.

“Ngayon, mamili ka! Ipapalabas mo ang nanay mo at itutuloy natin ’to nang maayos…

o aalis ako at kakalimutan mong may fiancée ka?”

Tumahimik ang buong simbahan.

Rinig lang ang hikbi ni Nanay Elena sa wheelchair.

“Ako o ang Nanay mong ulyanin na pabigat sa buhay natin?

Choose now!” hamon ni Roxanne.

Tinitigan ni Carlo si Roxanne.

Ang babaeng akala niya ay makakasama niya habambuhay.

Tinitigan niya ang Nanay niya — ang babaeng nagpalit ng lampin niya, nagsubo sa kanya, at nagkandakuba sa pagtatrabaho para maging Engineer siya.

Dahan-dahang tinanggal ni Carlo ang boutonniere sa dibdib ng kanyang suit.

Inilapag niya ito sa altar.

“Hindi mahirap ang pagpipilian, Roxanne,” kalmadong sabi ni Carlo.

Lumapit si Carlo kay Roxanne.

Akala ng babae ay hihingi ito ng tawad at susundin siya.

“Noong bata ako at tumatae ako sa short ko, hindi ako naging pabigat kay Nanay.

Noong nagkakasakit ako at nagsusuka sa damit niya, hindi niya ako pinalayas.

Ngayong siya naman ang may kailangan ng pag-aaruga…

hinding-hindi ko siya ipagpapalit sa isang babaeng maganda lang ang mukha pero bulok ang puso.”

Humarap si Carlo sa pari.

“Sorry, Father.

Cancelled po ang kasal.”

Bumaba si Carlo sa altar.

Nilapitan niya ang kanyang Nanay Elena.

Naglabas siya ng panyo at pinunasan ang luha at damit ng ina.

“Tahan na, Nay.

’Wag ka nang umiyak.

Uwi na tayo.

Kain na lang tayo ng ice cream,” malambing na sabi ni Carlo.

Itinulak ni Carlo ang wheelchair ng ina palayo sa altar, palabas ng simbahan.

Naiwan si Roxanne sa harap.

Mag-isa.

Nagsimulang magbulungan ang mga bisita.

“Grabe, ang sama ng ugali ni Roxanne.”

“Buti na lang hindi natuloy, kawawa si Carlo.”

“Sayang ang ganda, walang modo.”

Gustong bumuka ng lupa at lamunin si Roxanne.

Namutla siya sa kahihiyan.

Ang perfect wedding na pinangarap niya ay naging nightmare dahil sa sarili niyang kasamaan.

Habang naglalakad palabas si Carlo kasama ang ina, naramdaman niya ang gaan ng loob.

Nawalan man siya ng asawa, napanatili naman niya ang kanyang dignidad at pagmamahal sa babaeng unang nagmahal sa kanya.