Mabilis ang takbo ng mga nurse sa Emergency Room ng St. Luke’s Medical Center. Abala ang lahat, lalo na si Dr. Enrico “Rico” Ibarra, ang Chief Resident ng ospital. Kilala siya sa pagiging magaling pero istrikto—at minsan, walang puso pagdating sa patakaran ng ospital.

“Doc! Emergency po sa Bed 4! Inatake sa puso!” sigaw ng isang nurse.

Lumapit si Dr. Rico. Nakita niya ang isang matandang lalaki, si Tatay Ben. Naka-kamiseta lang itong butas-butas, maitim ang mga kuko sa paa, at amoy araw. Kasama nito ang isang umiiyak na binatilyo.

“Anong lagay?” tanong ni Rico habang tinitingnan ang monitor. Bumabagsak ang blood pressure ng matanda.

“Kailangan po ng agarang angioplasty, Doc. Pero…” nag-aalangan ang nurse.

“Pero ano?” bulyaw ni Rico.

“Wala po silang maibigay na down payment. Kailangan daw po ng 100,000 pesos bago simulan ang procedure. Wala po silang pera.”

Tiningnan ni Rico ang matanda nang may pagkadismaya. “Alam n’yo ang policy ng ospital. Private institution ito, hindi charity ward. Kung walang pang-deposit, i-stabilize n’yo lang at ilipat sa public hospital.”

“Doc! Mamamatay po siya sa biyahe!” sigaw ng binatilyo. Lumuhod ito sa harap niya. “Parang awa n’yo na po! Ibe-benta namin ang kalabaw—huwag niyo siyang hayaang mamatay!”

Hindi natinag si Rico. “Nurse, tawag na ng ambulansya.”

Habang nagkakagulo ang mga staff, nahulog ang lumang pitaka ni Tatay Ben sa sahig. Napatingin si Rico.

Walang pera sa loob—puro resibo ng pawnshop. Pero sa transparent na lagayan ng ID, may lumang litrato.

Napahinto si Rico. Pinulot niya ito.

Ang batang nasa litrato—naka-toga, payat, walang sapatos—siya iyon.

Sa likod ng litrato:

“Ang iskolar ko, si Enrico. Balang araw, magiging doktor siya.”

Nanlamig si Rico. Ang anonymous sponsor na nagpa-aral sa kanya noon…

Benjamin Santos.

“Tatay B…” bulong niya.

Ang lalaking halos pabayaan niyang mamatay ay ang taong nagbigay sa kanya ng pag-asa noong siya’y walang-wala.

“Doc? Ililipat na po ba?” tanong ng nurse.

“HINDI!” malakas na sigaw ni Rico. “Ipasok sa OR! Ngayon na!”

“Pero ang deposit—”

“Ako ang magbabayad! Kahit magkano! Iligtas ninyo ang tatay ko!”

At siya mismo ang nanguna sa operasyon. Sa likod ng surgical mask, tumutulo ang luha niya. “Lord… hindi pa po ngayon… babawi pa ako…”

Limang oras ang lumipas bago natapos ang operasyon.

Kinabukasan, nagising si Tatay Ben sa isang private suite.

“Nasa langit na ba ako?” mahina niyang tanong.

Hinawakan ni Rico ang magaspang na kamay ng matanda. “Hindi pa po. Nandito pa po kayo, Tay.”

“Sino ka, iho? Pasensya ka na, wala kaming pambayad…”

Ipinakita ni Rico ang litrato.

“Hindi niyo na kailangang magbayad. Bayad na po kayo. Sobra-sobra pa.”

Nagulat si Tatay Ben. “E-Enrico? Anak… ikaw ba ’yan?”

Lumuhod si Rico at niyakap siya. “Patawarin niyo ako… muntik na kitang pabayaan… salamat sa lahat…”

Hinaplos ng matanda ang buhok ni Rico. “Sulit ang lahat ng pagod ko. Doktor ka na. Ipinagmamalaki kita.”

Mula noon, nagbago si Dr. Rico. Hindi na siya ang doktor na nagtatanong muna ng “May deposit ba kayo?” bago tumulong.

Itinatag niya ang Benjamin Santos Charity Ward—isang lugar kung saan ang mahihirap ay ginagamot nang libre.

Bilang pasasalamat sa isang magsasakang nagbigay ng pangarap at buhay… sa batang kanyang tinulungan at ngayon ay nagligtas sa kanya.