“SA ARAW NG KASAL KO, NAKITA KO ANG BIYENAN KONG NAGLAGAY NG ISANG HINDI KILALANG PATAK SA INUMIN KO—AKALA NIYA IINUMIN KO ITO. PERO PINALITAN KO ANG BASO… AT NANG SIYA MISMO ANG UMINOM, NGUMITI LANG AKO HABANG NAGKUYOG ANG KAPALARAN NA HINDI NIYA INASAHAN.”

Ako si Althea, dalawampu’t apat na taong gulang.
Ito ang araw na matagal ko nang ipinagdasal —
ang araw ng aking kasal kay Evan, ang taong pinakamabait at pinaka-mapagmahal na nakilala ko.

Pero sa tuwing may araw ng kaligayahan,
may mga taong ayaw makita kang masaya.

At sa kaso ko, iyon ay ang kaniyang ina —
si Margarette, ang biyenan kong matamis sa harap ng iba,
ngunit matalim ang tingin kapag kami lang ang magkasama.

Hindi niya ako gusto.
Hindi dahil masama ako —
kundi dahil hindi siya ang pinili ng anak niya na “perfect girl” na gusto niyang ipareha.

At sa mismong kasal ko…
nalaman ko kung hanggang saan siya kayang dalhin ng galit niya.

ANG SANDALING KUNG SAAN KITA KO ANG KAMPIHAN NG ITSURA, PERO HINDI NG PUSO

Nasa reception kami, magaganda ang ilaw, masaya ang musika,
ang mga bisita ay nagkakasiyahan.

Ako naman, nakaupo sa sweetheart table, nagpapahinga sandali.
Nahiga ako sa sandalyang malambot, pinipisil ang palad ni Evan.

“Love, kukuha lang ako ng dessert sa Mommy,” sabi niya.
Ngumiti ako.
“Go, babe.”

Naiwan akong mag-isa —
at doon dumating ang sandali na parang eksena sa pelikula.

Mula sa gilid ng mga kurtina,
nakita ko si Margarette lumapit sa mesa namin,
hawak ang maliit na vial na kulay pilak,
may likidong parang langis sa loob.

Tumingin siya sa paligid.
Walang nakatingin.

At dahan-dahan niyang ibinuhos ang likido sa baso ko.

Hindi ko maipaliwanag, pero ramdam kong hindi iyon simpleng kalokohan.

Ang mukha niya…
malamig, kampante, sigurado.

“Uminom ka, Althea… kunin mo ang buhay mo sa sariling kamay mo,”
pabulong niyang sabi, na akala niya ay hindi ko narinig.

Pero narinig ko.
Lahat.

Nanginginig ang kamay ko —
hindi sa takot.
Kundi sa galit.

ANG PAGPAPALIT NG BASO NA NAGBAGO NG KAPALARAN

Hindi niya nakita na ako’y nakatayo sa likod ng isang dekorasyon,
nakasilip, nakakakita ng lahat.

Nang umalis siya, lumapit ako sa mesa,
pinagmamasdan ang dalawang baso —
ang isa, ang sakin —
ang isa, kay Evan.

Pareho ang itsura, pareho ang wine,
pero alam ko kung alin ang may nilagyan niya.

At doon ako huminga nang malalim.

At pinagpalit ko ang baso.

Tahimik.
Malinis.
Walang makakapansin.

Pagbalik niya Evan, dala ang dessert, ngumiti siya.
“Love, let’s toast! Mom said dapat daw uminom tayo ngayong gabi.”

At hindi ko akalaing ang kapalaran ay magpapakita ng kakaibang biro:

Ang basong inabot ko kay Evan…
kinuha ni Margarette.

“Kukunin ko muna itong kay Evan, gusto kong i-toast kayo!” aniya, sabay taas ng baso.

Tumango ako.
Ngumiti.

At doon siya uminom nang deretso.

ANG SANDALING NAGBAYAD ANG KASAMAANG MAY HALO SA ARAW NG KALIGAYAHAN

Sa una, normal siya.
Nakangiti.
Nagbibirong peke.

Pero makalipas ang ilang segundo,
unat ang leeg niya.
Nanlaki ang mata.
Napaluhod.

“Mom?! MOM!” sigaw ni Evan, nag-panic.

Mga bisita, nagsipagtakbuhan.
May sumigaw ng:

“May nangyari kay Ma’am! Tumawag ng ambulansya!”

Ako?
Tahimik.
Hindi dahil sa saya —
at hindi rin dahil wala akong pakialam.

Kundi dahil…
alam kong hindi ko siya sinaktan.
Sarili niyang bitag ang tumama sa kanya.

Umupo ako, marahang humigop sa baso ni Evan —
ang basong ligtas.
At tumingin sa kanya, diretso sa mata.

Ngumiti ako.

Hindi ngiting masama.
Hindi ngiting panalo.

Ngiti ng babaeng ilang taon niyang minamaliit,
pero ngayo’y nagpatunay na hindi ako sa antas na kayang apak-apakan.

ANG KATOTOHANAN NA LUMABAS NANG HINDI KO KAILANGANG MAGSALITA

Dumating ang mga tao sa seguridad, mga doktor na bisita,
lahat nagtatanong bakit.
Bakit bigla siyang nag-collapse?
Ano ang ininom niya?

At gaya ng malasang biro ng tadhana —
isang server ang lumapit, takot na takot.

“Sir… Ma’am… may CCTV po sa gilid ng mesa niyo.”

Kung paano ako lumingon,
makikita na tinanggap ko ang pangyayaring papalapit.

Pag-open ng footage…
nakita nila.

Si Margarette.
Ang vial.
Ang baso.

At ang linya niya na hindi niya alam ay narinig ng isang naka-mic na camera:

“Uminom ka, Althea.”

Parang sabay-sabay na huminto ang tibok ng mga tao sa loob ng reception.

Si Evan, nanginginig ang kamay,
halos mabasag ang boses.

“Mom… what did you do…?”

Hindi ko kailangan magsalita.
Hindi ko kailangan ipagtanggol ang sarili ko.

Ang CCTV ang nagsalita.
Ang karma ang nagtrabaho.
Ang katotohanan ang nagparusa.

ANG PAGKATUTO KO NA MINSAN, ANG KASAMAAN… AY SARILI NITONG KALABAN

Dinala nila si Margarette sa ospital.
Nabuhay siya, pero hindi niya na muling tiningnan ang sarili niyang anak nang diretso sa mata.

At si Evan?
Lumapit sa akin nang mahigpit, nanginginig, ipinikit ang mga mata, sabay sabing:

“Love… patawad. Hindi ko alam na kaya niyang gawin ‘yon.”

Hinawakan ko ang pisngi niya.

“Hindi ikaw ang may kasalanan.
Hindi tayo pinahamak ng tadhana.
Siya ang sumira sa sarili niya.”

At sa gabing iyon,
habang ang ilaw ng kasal ay kumukutitap,
at ang musika ay dahan-dahang bumalik,
nagsimula kaming sumayaw:

Hindi bilang biktima ng isang masamang plano,
kundi bilang dalawang taong pinili ng kapalaran na protektahan ang isa’t isa.